13420101872002

  ملك الشعرا بهار شاعر، روزنامه نگار، عضو فرهنگستان ادب و چند ماهي وزير، از چهره هاي شاخص دوران مشروطيت و آخرين حلقه زنجيره شعراي كلاسيك است كه در عين حال نسبت به تحولات جديد شعر چه از نظر قالب و چه از نظر محتوا بي اعتنا نبود. در اشعار او اسطوره ها كه از وجوه ادبيات كلاسيك مي باشد، جلوه هاي گوناگون يافته است. او گاه از اسطوره ها با زبان ادبي بهره مي برد و گاه اسطوره ها را براي بيان افكار سياسي و يا انتقادات اجتماعي به كار مي گيرد. گاه نيز او به عنوان يك محقق به ترجمه منظوم متون كهن مي پردازد. در ديوان او اسطوره هاي ايراني، سامي و گاهی يوناني وجود دارد. اما آنچه كه بخش بزرگتري را به خود اختصاص داده، اسطوره هاي ايراني مي باشد. بهار در سالهاي اوليه شاعري اش به عنوان ملك الشعراي آستان قدس رضوي بيشتر به مدح و منقبت پيامبر (ص) و امامان شيعه (ع) مي پرداخت. در اين دوره ميزان بهره گيري او از اساطير نسبت به دوره هاي بعد كمتر بود و اگر اسطوره اي را به كار مي گرفت در جهت تفخيم و تكريم پيامبر (ص) و ائمه (ع) بود. در دوره دوم زندگي او كه با ورود او به فعاليت هاي سياسي آغاز مي شود، اسطوره ها را براي بيان انديشه هاي اجتماعي و سياسي به كار مي گيرد. در اين تحقيق اسطوره هاي ديوان بهار بر اساس موضوع به یازده بخش تقسيم شده است كه عبارتند از قهرمانان اسطوره اي، دلدادگان اسطوره ای، اماکن اسطوره ای، آبهای اسطوره ای، موجودات طبیعی اسطوره اي، موجودات فرا طبیعی اسطوره اي، اسطوره آفرینش، موسیقی، گاهنامه اساطیری، نیروهای نیک و ادیان اسطوره اي تقسيم شده است.