آموختن دستور هر زبان ، آگاهي علمي نسبت به ان زبان است . اين آگاهي منشاء بسياري از عملكردهاي درست زباني است ، عملكرد هاي از قبيل استفادهي مناسب ومنطقي از زبان به عنوان ابزار سازمان دهندهي فكر وذهن ، آموزش درست زبان هاي بيگانه و توفيق در برقراري ارتباط گفتاري ونوشتاري ، ومسلماَ آن كه زبان را بهتر ميشناسد . بهتر ميتواند از آن استفاد ه كند . آن چه كه نگارنده ي اين پايان نامه را به تطبيق دستور سنتي و جديد واداشت ، جاي خالي اي بود كه دراين زمينه احساس ميشد. اميداست مورد پسند ادب دوستان قرار گيرد.