13420101852022

  از نخستین دوران پیدایش ادب فارسی تا امروز ،نوع غنایی،چه در قالب های شعر و نثر سنتی و چه در شعر نو وجود داشته است.نوع غنایی،تنها بیان کننده ی احساسلت شخصی سراینده نیست. زیرا شاعر یا نویسنده فردی از افراد جامعه است. بنابراین احساسات شخصی او قابل تعمیم به تمامی اشخاص جامعه می باشد و از این جهت احساس شخصی شاعر یا نویسنده مفهومی عام دارد .((اصطلاح غنایی))به منظومه های داستانی عاشقانه که جنبه روایی دارند و شاعر در آنها از احساسات و اندیشه های قهرمانی داستان سخن می گوید نیز اطلاق می شود . نگارنده در این مجموعه ابتدا به بررسی نقش و اهمیت ادبیات غنایی و دایره ی آن و شاعران طراز اول در ادبیات فارسی پرداخته است . آنگاه به معرفی سه تن از شاعران مورد بحث در این پایان نامه یعنی نظامی گنجوی ،عارف اردبیلی و وحشی بافقی اقدام نموده و به بررسی منظومه های شیرین و فرهاد هر سه شاعر از جنبه ی داستان پردازی،نقاط اشتراک یا اختلاف ،زبانی و دستوری و در صد لغات عربی و... و آرایه های بدیعی لفظی و معنوی پرداخته است.