طنز وآثار طنز امیز منثور ومنظوم ، از دیرباز یکی از گونه های غنی ادبیات فارسی ووسیله ای موثر در بیان انتقادات مستقیم وکنایی است ، این گونه ی ادبی درطول تاریخ پرفرازو نشیب ملت ما به گونه های مختلفی چون هزل وهجو استفاده شده است . کلام طرب انگیر وطیب امیز سعدی که به داروی تلخ نصیحت وشهد ظرافت امیخته شده ، به پیرایه ی طنز هم اراسته شده است . تاجایی که بسیاری از اثار او ، به شتوانه ای طنز سرشار، به صورت ضرب المثل درآمده است . با اینکه کلام وطنزش بیشترین تاثیر را درشاعران ونویسندگانی چون حافظ وعبید داشت است ، هنوز انچنان که شایسته اوست درشناخت ومعرفی جامع ان، گام موثزی برداشته نشده است . دراین رساله سعی شده است با بررسی طنز دراثار سعدی ، ابتد به بررسی تاریحچه ی طنز ، هزل و هجو بپردازیم > سپس به امتیازطنز از هزل وهجو اشاره نمائیم . آنگاه خصوصیات عمومی طنز را در کلیات سعدی ، مورد بررسی قرار دهیم .