امر به معروف و نهی از منکر برنامه ی الهی برای جلوگیری از فساد فردی و اجتماعی و سوق دادن انسان به سوی کمال و سعادت همه جانبه ی معنوی و مادی می باشد . از نظر علمای اسلام این وظیفه از مهم ترین واجبات دینی و از اصول عملی اسلام و جزء فروع دین می باشد که هر مسلمان مکلف و موظف است آن را مانند سایر واجبات با رعایت شرایط و مراتب آن انجام دهد. در کتب فقهی شیعه ضرورت امر به معروف و نهی از منکر به عنوان عملی واجب مورد تاکید قرار گرفته است ، زیرا حفظ دین و جامعه به آن بستگی دارد و ترک آن زمینه ی گسترش گناهان را در همه ی ابعاد زندگی انسان فراهم می سازد. بسیاری از آیات و روایات بیانگر ضرورت و اهمیت این وظیفه و ارزش والای آن می باشند ،امیر مومنان علی(ع) نیز در این رابطه سخنان ارزشمندی مطرح نموده اند که به شیوه ی کتابخانه ای گرد آوری و تحلیل شده است. در این مجموعه ضمن بیان جایگاه این فرضیه ی مقدس در اسلام و شرایط انجام آن ،بیانات حضرت در چند زمینه از جمله ،لزوم و اهمیت آن در مقایسه با سایر تکالیف الهی و بیان مراتب انجام آن فواید فردی و اجتماعی و پیامدهای ناشی از ترک این فریضه ، برخی از صفات آمران به معروف و ناهیان از منکر و شیوه های امر و نهی نیز مطرح شده است. کلید واژه ها:امر به معروف ، نهی از منکر ،حضرت علی(ع)،نهج البلاغه ،غررالحکم و دررالکلم