ابوبكر محمدبن علي بن محمد بن احمد بن عبدالله حاتمي معروف به ابن عزلي محي الدين عزوشيخ اكبراز مشهورترين عارفان وعالمان اسلامي در قرن هفتم است . وي بنياد عرفان نظري يا علمي را نهاده است واعتقاداتي خاص در زمينه ي عرفان اسلامي دارد كه اولين بار خود را مطرح كرده است . نفوز افكار وس تدريجاَرنگ تازه اي به تصوف ايران بخشيد ودرشعر وادب صوفيه ، انتشار كم نظيري يافت . شاعران ، نويسندگان ، عالمان وعارفان بسياري از قبيل : شبستري ، عراقي ، جامي ، كاشاني ، حمويي ، شيرين معربي ، صامن الدين تركه مويدالدين جندي واوحدالدين كرماني تكريم فوق العادهاي به وي نشان داده اند . ومباحث و اعتقادات او را تائيد وتفسير كردهاند. درواقع كمتر عارف وفيلسوفي را از قرن هفتم به اين طرف ميتوان يافت كه به گونه اي ار افكار وانديشه ها ونظريات وي متاثر نبوده باشند . دركنار اينهامخالفان هم بوده اند كه آراء وعهقايد وي را در خور طعن وملامت وحتي كفرآميزدانسته اند. اين پايان نامه پس از بررسي زندگي وْآثار محي الدين عربي وتاير او برعرفاي پس از خود به بررسي وتحليل دو رساله ي وي پرداخته است .