هیچ دوره از تاریخ پادشاهی رادر ایران نمی توان یافت که به اندازه ی سلسله ی قاجار به ایران و ایرانی ستم کرده باشند. بی غدالتی ها رابطه بازی ها، ناپاکی ها و... گوشه ای از تصویر زشت حاکمیت آن زمان است. شعر مشروطه بی پروا، سراسر اعتراض وانتقاد از ترازو داران تا پادشاهان را به باد انتقام می گیرد. این شعر آینهی تمام نمای اوضاع نابسامان اجتماعی عهد قاجار است که به تاثیر از انقلاب های بزرگ روشنگری در جهان با فاصله ی یکصد سال پس از بیداری جهان در ایران آشکار شد. این پایان نامه به چگونگی اعتراض ها وانتقادها نسبت به پادشاهان ،رجال و نابسامانی های زمان که در شعر شاعرانی چون بهار، فرخی یزدی ، نسیم شمال ، عارف، عشقی وایرج میرزا منعکس شده ، پرداخته است. شیوه بیان شعر این دوره، غالبا" طنز، گاه هجو وگاه به صراحت وجدیت می کشد، طنز این دوره به خصوص در شعر فرخی گزنده است. زبان شعر ساده اصطلاحات مردم کوچه وبازار رواج دارد. استفاده از واژگان اروپایی مانند: قانون، آزادی،یارسمان و... معمول می گردد. موضوعاتی چون انتقاد از پادشاهان ، اوضاع آشفته ی جامعه، انتقاد از شیخ زاهد و...نبود آزادی های فردی و اجتماعی وابستگی به بیگانگان وضع حجاب و... مورد انتقاد قرار گرفته است . پشتوانه های انتقاد: ملی ، فرهنگی ، دینی وعلمی می باشد.