این مقاله پیرامون اخلاق در شاهنامه ی فردوسی است ودر آن به بیان مسائل اخلاقی مطرح شده توسط استاد حکیم ابوالقاسم فردوسی پرداخته شده است. خصوصیات اخلاقی شخصیت ها وقهرمانان شاهنامه بررسی شده ونکات مثبت ومنفی آن مورد نقد وبررسی قرار گرفته است. از یک طرف خصوصیات اخلاقی پرورش داده شده از جانب فردوسی واز جانب دیگر به کارگیری این صفات وخصوصیات در اعمال ورفتار قهرمانان مورد نظر قرار گرفته شده است. در کنار بیان این خصوصیات به بیان اشعار شاعران دیگر واحادیث وروایات نیز پردداخته شده است تا موضوع از حالت خشکی وبی روحی ویک حالتی بیرون آید وخلوصه کلام اینکه این رساله می بایست اخلاق را به عنوان یک اصل مهم اجتماعی به خواهند عرضه نماید اگرچه بیان عاجز وقام ناتوان اینجانب آن چنان که شایسته ی و استاد بزرگ طوس است نتوانسته به این مهم بپردازد.