13420405871005

  «محبت» از مصدر «حب» به معناي دوستي و ادراك ملايم طبع است. جاذبه¬ي محبت زيربناي نظام آفرينش است و بدون آن، شيرازه¬ي عالم وجود، از هم گسيخته مي¬شود. محبت بين خدا و بنده يك امر واقعي است كه قرآن كريم بر آن تاكيد دارد و آن را اساس تربيت و تعالي فرد و جامعه مي¬داند. تحقيق حاضر، با روش جمع¬آوري و تحليل اطلاعات، بر اساس تفسير آيات (165) سوره¬ي بقره و (31-32) آل عمران و (54-57) مائده به عنوان محور اصلي به بررسي اين موضوع پرداخته است. در اين آيات، خداوند با تأكيد بر اثبات شدت محبت مؤمنان نسبت به خود مي¬فرمايد. مؤمنان بيش¬ترين و بالاترين عشق را نسبت به خداوند دارند، همچنين، شرط محبت متقابل بين خدا و بنده را تبعيت و اطاعت از پيامبر مي¬داند كه منظور از تبعيت، اخلاص در بندگي و توحيد عملي است كه موجب پاك شدن بنده از گناه و جلب محبت الهي مي¬شود. اين محبت متقابل، آثار فردي و اجتماعي بسياري دارد كه خداوند آن¬ها را در سيماي قومي با ويژگي¬هاي خاص كه در هر زمان، تحت زعامت ولي و رهبر الهي، برانگيخته مي¬شوند و داراي رفتار سازمان يافته (حزب¬الله) هستند و با زدودن آثار ارتداد، از چهره¬ي جامعه به پيروزي مي¬رسند، بيان فرموده است. طرح اين مساله، در جهان كنوني، كه مستكبران در پي فريفتن انديشه¬ها و چپاول سرمايه¬ها، و مستضعفان در پي يافتن راه نجات و رستگاريند، يكي از بهترين شيوه¬هاي دعوت به دين و ابلاغ رسالت الهي و مقابله با اباحي¬گري و بي¬تفاوتي عمومي در جهت نجات بشريت است.