13420101892001

  مولانا جلال الدين محمد بلخي و ابن فارض مصري شاعران ممتازي هستند که از يکسو قدرت و استعداد شاعري را در حد اعلاي خود دارا مي باشند و از سوي ديگر احساس و ادراک عرفاني آنها در غايت علو و کمال است.اين دو، از شاعران عارفي هستند که در مسائل مهم عرفاني همچون عشق و سماع و شراب و وحدت وجود و رياضت و ذکر و خلوت نشيني و انسان کامل و مرگ اختياري داراي انديشه هاي مشابهي هستند. عشق از اساسي ترين مباني مکتب عرفاني آنها به شمار مي رود؛ سماع، از خود بي خود شدن در راه اين عشق است؛ با خلوت نشيني و رياضت هاي آن و ذکرگويي هاي وقت و بي وقت، خود را براي فناي در حضرت معشوق آماده مي کنند؛ و با خالي شدن از هر چه غير «من»، عقيده وحدت وجودي را در اشعار خود نمايان مي سازند؛ مرگ اختياري يا تولد دوباره در اشعار آنها همواره با دوري کردن از نفس و هوي مورد تأکيد قرار مي گيرد؛ نگاه اين دو شاعر به شراب، نگاهي عارفانه است و مي گويند که هر کس شراب الهي را نوشيده باشد تا ابد به هوش نخواهد آمد. به طور کلي مي توان گفت که اين دو شاعر عارف، عقايدشان در زمينه مسائل عرفاني بسيار به هم شبيه بوده و اين شباهت به دو دليل است؛ يکي اينکه آن دو در فضاي عرفان اسلامي تنفس کرده اند و ديگر اينکه عرفان آنها ، متأثر از عرفان ابن عربي، عارف معروف هم عصرشان مي باشد. کليد واژه ها: مولانا ، ابن فارض ، عشق ، سماع ، فنا ، وحدت وجود .